Interpretive Innovations

Interpretive Innovations

Being Divinely Ordained: Nature, Perspectives, and Consequences

Articles in Press

Document Type : Original Article

Authors
Monir alsadat Moosakazemy 1
Mohammad Javad Najafi 2
1 Ph.D Student of Qoran & Hadith, Faculty of Theology, Qom University, Qom, Iran
2 Associate Professor, Department of Quranic Sciences, Faculty of Theology, University of Qom, Iran
10.22034/iij.2026.2083943.1068
Abstract
The Noble Qurʾān, the profound and lofty content of divine revelation, has been transmitted through the human language of the Prophet of Islam. The divine messages were revealed to the Prophet over twenty-three years, interspersed with various historical events. His Companions, renowned for their exceptional memory, preserved these words verbatim. However, the present form of this divine text represents a compilation whose method of assembly has been the subject of scholarly debate within Qurʾānic sciences. Many scholars maintain that the arrangement of sūrahs and the sequencing of verses were established during the Prophet’s lifetime, under his direct command and with divine instruction—a concept known as “tawqīfī” (divinely ordained). Others argue that the arrangement of verses in certain sūrahs was based on the independent reasoning (ijtihād) of the Companions. This research employs library-based data collection and analytical methods to examine the tawqīfī nature of the Qurʾān’s sūrah and verse arrangement, along with the perspectives of Qurʾānic scholars on this matter. After analyzing and evaluating the arguments and rationale underlying each viewpoint, the study concludes that the tawqīfī interpretation is correct in both regards, demonstrating this position with novel arguments. Furthermore, the study enumerates the consequences of a non-tawqīfī arrangement of verses and sūrahs, which include: weakening the Qurʾānic challenge (tahaddī), disrupting the contextual coherence of verses and the Qurʾān’s structural integrity, severing the connection between the Qurʾān and the circumstances of its revelation, denying any interconnection between sūrahs (indicating disregard for God’s will in sending a cohesive book), overlooking the continuity of legal verses (āyāt al-aḥkām), creating disorder in the Qurʾān’s melodic arrangement, and invalidating the Companions’ independent reasoning. Moreover, the acceptance of the current arrangement of sūrahs by the Infallible Imāms, the Muslim consensus on the present structure of the Muṣḥaf, and ultimately, the Prophet’s attention to the final order of the Qurʾān and its achievements, serve as indicators of the Holy Qurʾān’s structured nature.
Keywords
The divine nature of the Quranic verses and surahs
the revelatory arrangement of the Quran
the structural coherence of the Quran
- قرآن کریم
- نهج البلاغه، (1386)، ترجمه آیتی، قم: موسسه تحقیقاتی امیرالمومنین(ع).
1. جوادی آملی، عبدالله، (بی‌تا)، «تسنیم» تفسیر قرآن کریم، مرکز نشر اسراء، قم.  
2. حسینی زیدی، سید ابوالقاسم، (1389)، «جستاری بر توقیفی بودن قرآن»، مجله زلال وحی، ش 19، زمستان 89                                         
3. خوئی، سید ابوالقاسم، (1382ش )، بیان در علوم و مسائل کلی قرآن، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. سازمان چاپ و انتشارات، تهران – ایران.
4. رامیار، محمود، (1362ش )، تاریخ قرآن، امیرکبیر، تهران.
5. زرکشی، بدر الدین، (1408ق )، البرهان فی علوم القرآن، تحقیق مصطفی عبدالقادر، دار الفکر، بیروت.
6. سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر، (1380ش )، الإتقان فی علوم القرآن، مترجم مهدی حائری قزوینی، امیر کبیر، تهران - ایران.
7. صالح، صبحی، (1372ش )، مباحث فی علوم القرآن، الشریف الرضی، قم – ایران.
8. طبرسى، فضل بن حسن‏، (1372ش )، مجمع البیان فی تفسیر القرآن‏، مترجم حسین نورى همدانى، ناصر خسرو.‏
9. طباطبایی، سید محمدحسین، (بی‌تا)، المیزان، دفتر انتشارات اسلامی، قم.
10. طباطبایی، محمد حسین، (1388ش )، قرآن در اسلام، بوستان کتاب قم (انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم)، قم - ایران.
 11. عیاشی، محمد بن مسعود، (1380ش)، تفسیر عیاشی، مکتبه العلمیه الاسلامیه
12.  عاشوری، نادعلی، (1382)، «بررسی دیدگاه علامه طباطبایی در نظم آیه‌های قرآن»، مجله مطالعات اسلامی، ش 67، زمستان 82
13. کرمانى، محمود بن حمزه‏، (1998م )، البرهان فى متشابه القرآن‏، دار الوفاء، مصر- المنصوره‏.‏
14. محدث خراسانی، علی، (1372ش )، خورشید تابان در علم قرآن، صفحه: ۵۸، آستان قدس رضوی. بنیاد پژوهشهای اسلامى، مشهد مقدس - ایران.
15. معرفت، محمدهادی، (1381ش )، علوم قرآنی، قم: مؤسسه فرهنگی انتشاراتی التمهید.
 16. مکارم شیرازى، ناصر، (1371ش )، تفسیر نمونه‏، دار الکتب الإسلامیة.‏
17. مجلسی، محمدباقر، (۱۴۰۳ق‌)، بحار الانوار. بیروت‌. مؤسسة الوفاء.
18. نیشابوری، حسن بن محمد، (1416ق )، تفسیر غرائب القرآن و رغائب الفرقان، بیروت، دار الکتب العلمیه.
19. نکونام، جعفر، (1380ش )، درآمدی بر تاریخ گذاری قرآن، هستی نما، تهران - ایران.
20. سایت گنجینه پرسش‌های قرآنیhttps://www.islamquest.net
Interpretive Innovations

Articles in Press, Accepted Manuscript
Available Online from 09 May 2026